Κυβερνήτρα γη μου! Δίνε μου φωτισμό να σε εννοώ… Δίνε μου γνώση να σε αγαπώ… Δίνε μου κατάνυξη γλυκιά να σε δοξάζω…
Σήμερα βυθίστηκα στο <<κατ’ εικόνα σου>>! Ότι γεννούν οι ευωδιές της άνοιξής σου για μένα είναι καρπός! Διαβαίνω ώρες εωθινές πυρακτωμένος στον θείο έρωτά σου!
Η καρδιά μου για σένα φτερουγίζει, όσο καίγομαι ερωτικά στη αγκαλιά σου την αφωνία μου επιβάλλεις του θαυμασμού…
Εγώ τόσο άσπλαχνα σε πατώ καθημερινά… Εσύ όμως εξακολουθείς στην αγκαλιά σου με κουβαλάς τόσο στοργικά! Όποια γωνιά σου κι αν πατώ με ευλογεί αδιάκοπα η μοίρα! Σκέφτομαι με πόση δικαιοσύνη με έχεις τιμήσει!
Δεμένος χειροπόδαρα ταυτίζομαι μαζί σου στο χώμα και στην ψυχή… Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία γλυκύτερη αρμονία! αγάπαγε ότι σου λαχαίνει στη ζωή…
Σε θωρώ Γη μου στις εποχές που ακόμη δεν ήρθαν… Πέρα απ’ τα σπλάχνα σου δεν υπάρχω… Δαίδαλε μέγα δομήτορα δες! Μέσα στο λαβύρινθό της μόνο αγγέλισσες θάλασσες αρμενίζουν!
(ΘΟΔΩΡΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ. Για την Ημέρα της Ποίησης! Απ’ την ανέκδοτη Ποιητική μου Συλλογή με τίτλο <<Ωδείο Ομότεχνων>>)
