Ο Άγιος Γεώργιος είναι ένας από τους μεγαλύτερους αγίους της εκκλησίας μας. Γεννήθηκε μεταξύ 275 και 281 στη Νικομήδεια της Βιθυνίας, από Χριστιανούς γονείς. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια της Καππαδοκίας. Ήταν στρατιωτικός και Συγκλητικός. Η μητέρα του Πολυχρονία καταγόταν από τη Λύδδα της Παλαιστίνης.
Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η οικογένεια του Αγίου μετακόμισε στη Λύδδα. Σε νεαρή ηλικία, ο Γεώργιος εντάχθηκε στο Ρωμαϊκό Στρατό και ακολούθησε στρατιωτική καριέρα. Γρήγορα ξεχώρισε για τις ικανότητες και την ανδρεία του κι έλαβε υψηλά αξιώματα.
Το 303 μ.Χ. ο Διοκλητιανός άρχισε φοβερούς διωγμούς κατά των Χριστιανών. Ο Γεώργιος ομολόγησε την πίστη του. Ο αυτοκράτορας, που δεν περίμενε αυτή τη συμπεριφορά από ένα δικό του άνθρωπο, διέταξε να τον υποβάλουν σε φρικτά βασανιστήρια, προκειμένου να απαρνηθεί την πίστη του.
Αφού τον λόγχισαν, του ξέσχισαν τις σάρκες με ειδικό τροχό από μαχαίρια. Έπειτα τον έριξαν σε λάκκο με βραστό ασβέστη και κατόπιν τον ανάγκασαν να βαδίσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια. Ο Γεώργιος υπέμεινε καρτερικά το μαρτύριο και στις 23 Απριλίου 303 αποκεφαλίστηκε στα τείχη της Νικομήδειας.
Το λείψανο του Γεωργίου, μαζί με αυτό της μητέρας του, η οποία μαρτύρησε την ίδια ή την επόμενη ημέρα, μεταφέρθηκε και τάφηκε στη Λύδδα.
Η θαυμαστή καρτερία που επέδειξε ο Γεώργιος κατά τη διάρκεια του μαρτυρίου του και τα θαύματα που επιτέλεσε, συνετέλεσαν στη μεταστροφή πολλών Ρωμαίων στον Χριστιανισμό, με επιφανέστερη περίπτωση τη σύζυγο του Διοκλητιανού, Αλεξάνδρα.
Οι εκκλησιαστικοί ποιητές, όπως ο Ρωμανός ο Μελωδός, τον αποκάλεσαν «Αστέρα πολύφωτον, ώσπερ ήλιον λάμποντα».
Τα θαύματα του Αγίου είναι πολλά. Το πλέον γνωστό είναι η Δρακοκτονία, το οποίο θα αναλύσουμε. Ως μύθος προϋπήρχε. Σύμφωνα με την παράδοση, στα περίχωρα της Κυρήνης υπήρχε ένας δράκος που παραφύλαγε σε μια πηγή, εμπόδιζε την ύδρευση του χωριού και κατέτρωγε τους περαστικούς.
Για να εξευμενίσουν τον δράκο, οι χωρικοί του έστελναν κάθε μέρα ως τροφή από ένα παιδί, το οποίο επέλεγαν δια κλήρου. Ο Θεός τους λυπήθηκε κι έστειλε τον Άγιο Γεώργιο για να εξολοθρεύσει τον δράκο, μία ημέρα που ήταν έτοιμος να καταβροχθίσει την όμορφη μοναχοκόρη του τοπικού άρχοντα. Ο Άγιος, μετά από φοβερή μονομαχία με τον δράκο, τον σκότωσε κι έσωσε την ωραία κόρη. Τότε ο πατέρας της και όλο το χωριό που ήταν ειδωλολάτρες, βαπτίστηκαν Χριστιανοί.
Το θαύμα αυτό αποδίδεται στην επιβίωση ενός πανάρχαιου εθίμου, της προσφοράς ανθρωποθυσιών στους δαίμονες, που καραδοκούσαν στις πηγές των υδάτων.
Ο λαογράφος Νικόλαος Πολίτης το θεωρεί ως αναβίωση του αρχαίου μύθου του Περσέα, που έσωσε την Ανδρομέδα από τέρας. Ο μύθος ήταν ακόμη ζωντανός στην περιοχή της Καππαδοκίας, όπου έδρασε και μαρτύρησε ο Γεώργιος.
Η Δρακοκτονία του Αγίου Γεωργίου δεν αναφέρεται στους αρχικούς Βίους του Αγίου, γι’ αυτό και μέχρι τον 12ο αιώνα η εκκλησιαστική εικονογραφία τον παρουσιάζει πεζό και όχι επί λευκού ίππου να διατρυπά με το δόρυ του τον δράκο, όπως επικράτησε να εικονίζεται αργότερα.
Στην εποχή της Π. Διαθήκης ο Λόγος ενεργούσε αποκαλυπτικά και άμεσα στους Πατριάρχες και τους Προφήτες ως Άσαρκος Λόγος. Στην περίοδο της ελληνικής αρχαιότητας ενεργούσε έμμεσα ως σπερματικός λόγος μέσω των διαφόρων φιλοσόφων, ποιητών και συγγραφέων.
Όλοι όσοι έζησαν την προχριστιανική αρχαιότητα σύμφωνα με τις επιταγές του Λόγου, όχι μόνο οι προφήτες της Π. Διαθήκης αλλά και οι Έλληνες φιλόσοφοι, καθοδηγούνταν από τον σπερματικό θείο λόγο.
Ωστόσο η πληρότητα της αποκάλυψης των θείων αληθειών υπάρχει κατά τον Ιουστίνο μόνο μέσα στον Χριστιανισμό, γι’ αυτό και η διδασκαλία της χριστιανικής πίστης είναι κατ’ αυτόν πολύ ανώτερη σε σχέση με τη διδασκαλία της ελληνικής φιλοσοφίας και διανόησης.
Επομένως τόσο ο Ιουδαϊσμός όσο και ο Ελληνισμός αποτελούν προδρομικά φαινόμενα του Χριστιανικού. Ο Χριστιανισμός χρησιμοποίησε την πλούσια ελληνική γλώσσα, για να εκφράσει τις υψηλές θεολογικές έννοιες, όπως τις ανέπτυξαν οι Πατέρες της εκκλησίας, αλλά και πολλά πολιτιστικά στοιχεία του Ελληνισμού, στα οποία έδωσε νέο νόημα και νέο περιεχόμενο.
Ο πρώτος Δράκος που εμφανίστηκε στην οικουμένη είναι ο Διάβολος. Αυτός με την μορφή του δράκοντα – φιδιού ξεγέλασε και απάτησε την Εύα και αυτή τον Αδάμ κι έτσι προτίμησαν την υπακοή στον Διάβολο και την παρακοή τον Θεό.
Οι Πρωτόπλαστοι γυμνοί από την Χάρη του Θεού και κάτω από το βάρος του μεγάλου αμαρτήματός των βυθίστηκαν στην θνητότητα και κατέβηκαν βαθιά στον Άδη, όπου κυριαρχεί ο άρχων του σκότους και ο βασιλιάς του θανάτου.
Από εκεί κανένας δεν βγαίνει, γιατί κατά την αρχαία μυθολογία τις πύλες τις φυλάγει ο Κέρβερος.
Μόνο ο Ιησούς Χριστός, άνοιξε διάπλατα τις πύλες του Άδη με την Ανάστασή του και στη συνέχεια ήρθε και έφερε το μήνυμα της ανάστασης σε αυτούς που τον πίστεψαν. Στο εξής δεν πεθαίνουμε αλλά κοιμόμαστε και περιμένουμε την ανάσταση των νεκρών και τον ερχομό του Χριστού με την Δευτέρα Παρουσία του.
Όμως ο Διάβολος δεν ξέχασε την δουλειά του, που είναι να πλανεύει τους ανθρώπους και να τους εξαπατά. Έχει ως βοηθούς όχι μόνο τους δράκοντες – δαίμονες στο έργο αυτό, αλλά και ανθρώπους και φαινόμενα.
Η παγκόσμια διανόηση και γραμματεία είναι γεμάτη από αυτές τις μορφές του Δράκοντα – Διαβόλου. Ας θυμηθούμε μερικούς παλιούς και σύγχρονους: Ναβουχοδονόσορας, Διοκλητιανός, Χίτλερ, Στάλιν, κλπ. Άλλοτε πάλι ο ανθρωποκτόνος Δράκοντας – Διάβολος εμφανίζεται με πανδημίες και καταβροχθίζει χιλιάδες και εκατομμύρια ανθρώπους.
Η ιστορία του Δράκου απηχεί τα δεινά του Αρχέκακου Διαβόλου στον άνθρωπο, ο οποίος ενεργεί ύπουλα, τον δελεάζει, του σκοτίζει τον νου και τον παρασέρνει στον ολισθηρό και καταστρεπτικό δρόμο. Γι’ αυτόν τον «πεπτωκότα» άνθρωπο αναστήθηκε ο Χριστός, για να του δώσει δύναμη και ελπίδα στον αγώνα του να πάει κοντά στον Θεό.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
Χρ. Γιάννης Φουρλάνος
Δάσκαλος – Θεολόγος.
