(Eυγένιος Ντελακρουά. Η σφαγή της Χίου)
Μπόρεσαν τέσσερεις αιώνες να κρατήσουν τις σπίθες φυλαγμένες στη χόβολη, στην ανίκητη αγιότητα… Εθράσεψαν στο δρόμο πούρχεται απ’ του αύριο τις αντοχές, δοκίμασαν και σήκωσαν ψηλά τα χέρια, να δρέψουν τους καρπούς, γιομάτοι σπέρματα, πακτωμένοι στην αιώνια αχάραγη μνήμη, παρθένοι στις επιδρομές, στα χούγια της αδασκάλευτης αμφισβήτησης, σπρωγμένοι στο θέριεμα του νου, πως στο χτίσιμο της αιωνιότητας να φτάνουν!
Λαχανιασμένοι στέκονταν μπρος στις βουβές στρατιές του λαβωμένου κόσμου, που μόλις άρχιζε το μέγα ξύπνημα της δύναμής του σαν κύμα να σκιρτά… Ήταν της γενιάς τους η σειρά, την κοινή μοίρα ν’ ακολουθήσει, που τούτο το περβολάκι της γης τάχτηκε αιώνες τώρα να υπηρετεί…
Στης μεγάλης προσδοκίας την απαλάμη καθισμένοι, τους πόθους ταϊζουνε της απαντοχής! Ήρθαν πέρα απ’ τον ορίζοντα των καημών μας, θρονιάστηκαν στο στρατόπεδο της αθανασίας, στα νερά της Κανάθου βούτηξαν, όμοιοι η Ήρα ντύθηκαν την αθανασία!
Κ’ έπειτα πόθοι της γενιάς μυστικό κυκλωτικό χορό σύρατε, ίσαμε τις θάλασσες και τους ασημένιους ποταμούς! Χορέψτε, ποτάξτε του Ερμή τα γοργοπόδαρα, ωκυπέτες αετοί, αίγαγροι φτεροπόδαροι, Έλληνες της Ρούμελης, του Μοριά αντάρτες παινεμένοι…
Ω, καινούργιε Όμηρε Ακρίτα! Ξαναζήσε μπροστά στα μάτια μας το θάμα, παρμένο απ’ την ζωή, με πρόσωπο την ίδια την ζωή… Σκαλιστής νέων επικών τραγουδιών, κάπως με το δάχτυλό σου δείξε μας νέα αλογάριαστα μονοπάτια, σε τούτα να ψάξουμε την ασύγκριτα μαστορεμένη τέχνη σου, ανάμεσα σε νεκρούς και λαβωμένους, πόσο αχόρταστη λατρεία σαν τους πρέπει!
Τόσο αθύμωτα, τόσο διδαχτικά, διάλεξαν τον δρόμο της θυσίας… Μέσα τους την άνοιξη διατήρησαν κι απίθωσαν το ω γλυκύ μου έαρ ιερή μανία σ’ ότι την ζωή τους βάραινε… Το αίμα… Ο φόνος… Η αδικία… Οι σφαγές…
(ΘΟΔΩΡΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ. Εδάφιο απ’ την Ποιητική μου Σύνθεση εκατό σελίδων με τίτλο ΑΔΩ ΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, που κυκλοφόρησε το 2021 στην Επέτειο των διακοσίων χρόνων της Ελληνικής Επανάστασης)
